หน้านี้จะไว้รวบรวมเรื่องราวหวานๆ ของเรากับหุ่นยนต์เคยเขียนไว้นะคะ อนุญาตให้เลี่ยนได้ ฮุๆ ;-)

 

แต่งเล่นๆ เมื่อ November 2003 ค่ะ

 

Alone I live
To nobody anything I give
With nobody anything I share
With nobody I’m in love
Of nobody I’m taking care
My life is emptiness
My world is nothingness
I’m drowning in distress
Existing as day goes by
Surviving but don’t know why
Living is suffering..
Being doesn’t mean anything!

 

 


 
 
Together we live
To each other everything we give
With each other everything we share
With you I’m in love
Of you I’m taking care
Our life is happiness
Our world is blessedness
Heaven grants us access
Existing to explore
Surviving for more!
Living is blessing...
Being does mean something!!

 

 

 

วันพฤหัสบดีที่ 24 กรกฏาคม 2546

เธอคืออากาศ
บางเบา
รอบตัวฉัน

ความรักของเรา
เหมือนอากาศ
บางเบา
หล่อเลี้ยง
กายและใจ 

 

ในงาน Altstadtfest ที่ผู้คนเรือนหมื่นออกมาซดเบียร์กัน หุ่นยนต์บอกเราว่าเขารู้สึกดี ที่เขาอยู่เมืองนี้มา 6 ปี แล้ว แต่ไม่มีใครรู้จักเขาสักคน เขาสามารถนั่งซดเบียร์สบายๆ ได้ โดยไม่ต้องมีใครมาทัก แปลกประหลาดเรากลับอยากให้มีคนมาทักมากๆ

เขาเป็นคนสันโดษ เราชอบพบปะผู้คนเยอะๆ
เขาวางเรียงของอย่างมีระเบียบเรียบร้อย
เราไร้ระเบียบมากถึงมากที่สุด
เขาเป็นคนขยันทำงานโดยไม่คำนึงถึงค่าตอบแทน
เราเป็นคนขี้เกียจ อยากทำงานน้อยๆ แต่ได้เงินเยอะๆ
เราสองคนรักอิสระ และสามารถทำให้ที่ไหนก็ตามเป็นบ้านของเราได้


เขาสั่งไอศกรีมซันเดย์ราดสตรอเบอรี่
เราสั่งไอศกรีมซันเดย์ราดช็อคโกแลต
เขาชอบซดกาแฟ เรากินกาแฟแล้วใจสั่น
เขากินเผ็ดไม่ได้ เราชอบกินทั้งเผ็ดทั้งเปรี้ยว
เราสองคนชอบกินกระเทียมมาก...จนต้องแย่งกัน

เขาทำรายการของที่ต้องซื้อก่อนไปชอปปิ้งทุกครั้ง
เราซื้อของทุกอย่างที่เห็นแล้วอยากได้
เขาทำบัญชีและดูแลเงินในบัญชีอย่างละเอียด
เราจำได้อย่างเลือนรางว่ามีเงินในบัญชีเท่าไหร่ (ตัวเลขมันเยอะ จำยาก 555)
เราอยากทำธุรกิจด้วยกัน และเราก็แบ่งหน้าที่กันได้แล้ว
เขารักการเรียน และขยันเรียน

เรารักการเรียน แต่ไม่ขยันเรียน (เอ๊ะ ยังไง)
เขาเป็นคนเส้นลึก เราเป็นคนบ้าจี้
เขาชอบจั๊กจี้เรา เพราะชอบเสียงฟังหัวเราะของเรา (น่าฆ่าทิ้งนัก)
เราชอบจั๊กจี้เขา เพราะรู้ว่าเดี๋ยวเขาต้องจั๊กจี้เรากลับ (เอ๊ะ นางนี่ท่าจะบ้า)
เราสองคนมีกรรไกรตัดเล็บเป็นอุปกรณ์ช่วยชีวิต (ขาดมันขาดใจ)

เขาอยากมีลูกสาวก่อน เราอยากมีลูกชายก่อน
เขากำลังพยายามฝึกเราให้ขยันและมีระเบียบ (เหมือนฝึกสัตว์ที่ซาฟารีเวิลด์)
เรากำลังพยายามพาเขาเข้าสังคมให้มากกว่านี้ (เอ๊ะ เรามีสังคมด้วยเหรอ)
เรารักกันตั้งแต่ยังไม่รู้รายละเอียดของกันและกัน
เรารู้รายละเอียดของกันและกัน และเราก็ยังรักกัน
ความแตกต่างของเราทำให้ชีวิตไม่น่าเบื่อ
ความเหมือนกันของเราทำให้รู้ว่าโลกนี้เราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว

 

วันพฤหัสบดีที่ 20 กรกฏาคม 2549

Tonight

I miss the comfort of your body

Your slim torso

Your broad shoulder

Your lovely smile

Your playful big brown eyes,

feigned innocence.

Your soft lips,

caressing me.

Your strong arms,

squeezing me.

 

Tonight

I miss the comfort of your caring voice.

Your encouragement,

urging me on.

Your flattery,

keeping me pleased

Your well-meant command,

luring me

to bed...

 

Tonight

I miss the comfort of your soul.

we are in diaryis.com family | developed by 7republic