วันดีที่จะกลับมาเวิ่นเว้อ (เหรอ?)

ตอนไปเยอรมัน กลัวมาก ว่าทิมจะป่วยจนเข้า รพ เหมือนปีที่แล้ว

ไปแรกๆ ก็มีอาการจาม ไอ น้ำมูกไหล ก่อนนอนบ้าง

แต่เช้ามาก็หาย

เป็นบ่อยๆ แบบเช้ามาหาย แม่ก็สบายใจ

ว่าแพ้ แต่ก็ไม่มาก ร่างกายแข็งแรงขึ้น

พอจัดห้องนอนให้ใหม่ ดูดฝุ่นพื้นพรม ดูดฝุ่นฟูก ซักผ้าปูที่นอนให้ใหม่

ทิมก็หายแพ้ก่อนนอนเป็นปลิดทิ้ง

ตอนไปเยี่ยมมาเรียที่ออสเตรีย ลืมเอายาที่ปกติจะต้องติดตัวไปด้วยตลอดไว้ที่บ้านทั้งเซ็ท

ตอนนั้นลุ้นแทบตาย อย่าให้ป่วยขึ้นมา

ปรากฎห้าวันนั้นผ่านฉลุย ไม่มีการอาการที่ต้องการยาใดๆ

จากนั้นไปไหนก็พยายามไม่ลืมยาอีก

แม้กระทั่งตอนไปเที่ยวแบบตั้งเต็นท์

เอายาใส่รถไปด้วย 

ใส่ไว้ในช่องเก็บของหน้ารถ ตรงที่นั่งข้างคนขับ

ปรากฎว่าใส่แล้วลืมเอาออก

จนวันสุดท้ายจะกลับแล้ว

นึกขึ้นได้ตอนกำลังขับรถไปสนามบิน เปิดออกมา เห็นยายังอยู่ดี 

ก็คิดว่า เด๋วลงรถแล้ว ค่อยเอาออกไปใส่กระเป๋า

ปรากฎตอนลงรถ ก็ลืม

มานึกได้ตอนอยู่สนามบินแล้ว กำลังจะผ่านเครื่องเอกซเรย์

ไม่ทันแล้วด้วยประการทั้งปวง

ถึงไทย ทิมก็ยังสบายดี ไม่ป่วยไม่อะไร

อิพ่อก็ประมาท บอกว่า เด๋วเขียนจดหมายไปบอกทางบริษัท

ให้ช่วยเก็บยาที่ลืมไว้ในรถบริษัทให้ด้วย

แล้วค่อยฝากคนที่จะเดินทางมาไทยคราวต่อไปให้หิ้วมาให้ด้วย

แต่สายไปแล้ว

วันพฤหัสที่ผ่านมา

ทิมมีอาการภูมิแพ้ที่ รร

กลับมาบ้าน สบายดีแล้ว ครูให้ยาแก้แพ้ที่ รร

ก่อนนอนก็สบายดี ตื่นมาวันศุกร์ก็สบายดี

แต่บ่ายวันศุกร์ตอนแม่ไปรับ เห็นว่าเริ่มไอ

ซึ่งเป็นสัญญาณไม่ดีเลย

กลับมาบ้านก็ยังไอ ก่อนนอนก็ไอ

แม่ไม่มียาให้เลย 

ไม่ได้ไปซื้อด้วย เพราะรถก็ยังไม่ค่อยดี ไม่อยากขับไกลๆ

และก็ประมาทด้วย เห็นว่าเพิ่งเริ่มไอวันแรก

วันเสาร์ ทิมตื่นมาก็ยังไออยู่

รู้สึกได้ ว่ามันต่างไปจากครั้งก่อนๆ 

ที่ไอก่อนนอน ตื่นเช้ามาหาย

นี่ไม่หาย แสดงว่าเป็นมากแล้ว ได้ยินเสียงเสมหะ

แล้วพอทิมเข้ามาในห้องแอร์ที่พ่อกับแม่นอนอยู่

แล้วก่อนหน้านั้น ไม่ค่อยได้เปิดหน้าต่างให้อากาศใหม่ๆ เข้า

คุยกันว่า วันนี้จะไปไหนดี ไปทะเล หรือจะไปสวนสัตว์

หลุยส์บอกสวนสัตว์ ทิมบอกทะเล

แต่ทิมเริ่มไอหนักขึ้น

จนแม่บอกพ่อว่า คงต้องพาไป รพ แล้วล่ะ

อย่างน้อยก็ต้องไปเอายา

หลังจากนั้นทิมก็เริ่มหอบมากขึ้นๆ 

ตอนอยู่บนรถ รถติดหนุบหนับ

ทิมครางหงิงๆ บอกทิมไม่สบายมาก เมื่อไหร่จะถึงคุณหมอซะที

พวกเรากลับรถ ไปทางลัด แต่ก็ยังไปติด

ไปถึงรพ คนเยอะมากกกก ราวกับนัดกันป่วยวันนี้

หรือไม่ก็ป่วยนานละ แต่รอจนวันเสาร์ค่อยมาหาหมอ

รอนานกว่าจะได้คิว 

ระหว่างรอ ก็คุยกันว่า เด๋วหาหมอเสร็จ จะไปกินอะไรกันดี

ถึงคิว หมอฟังปอด แล้วก็ส่งไปพ่นยากับเนบูไลเซอร์ทันที

พ่นเสร็จ ก็บอกว่า ดีขึ้น แต่ยังอันตราย ต้องแอดมิท ไม่ควรอยู่บ้าน

เซ็งโครต!!

จากที่คิดว่าลูกแข็งแรงขึ้นแล้ว ไม่ต้องใช้ยา พกยาไปไหนตลอดแล้ว

พอป่วยปุ๊บ ก็ต้องแอดมิททันที

รู้สึกเหมือนโดนน็อคโดยไม่ทันระวัง Y.Y

แถม กว่าจะได้ห้องก็รอเป็นชั่วโมง

ตอนออกจากบ้านก็ไม่ได้กินข้าวกลางวันด้วย เพราะรีบ

ถึง รพ บ่ายโมง สามโมงยังไม่ได้ห้อง 

ตอนแรกอิพ่อยังฝันว่าจะไปหาผัดไทย 

รอได้ห้องก่อนแล้วจะไปเดินหาหาผัดไทย

อิแม่บอก จะไปได้ไงวะ

ทิมแอดมิทก็ต้องอยู่ใน รพ 

แล้วเราก็ต้องนั่งเฝ้า 

ทำได้อย่างมากก็ไปเดินหาคนเดียว แล้วซื้อมาให้

ควรจะรีบกินแซนด์วิชที่ซุ้มกาแฟซะตั้งแต่ตอนนี้

อิพ่อก็ยังคงคิดว่า เด๋วรอห้องก่อนดีไหม อยู่นั่นแหละ

พอพยาบาลเดินมาบอกว่าแม่บ้านทำห้องอยู่ ต้องรอ 30 นาที

ก็จะให้ไปหาผัดไทยกิน

เดี๊ยนบอก สามสิบนาทีมันจะทันได้ยังไง

แล้วเจ้าหน้าที่ก็เรียกทิมไปเก็บตัวอย่างน้ำมูกเพื่อตรวจหาไข้หวัดใหญ่

ทิมร้องเจ็บมาก

น่าสงสาร อิแม่เริ่มโมโหว่าจะตรวจทำไม 

คือ เป็นผปคที่แสนรู้หูกระดิกมาก และมั่นใจมากว่า ไม่ใช่ไข้หวัดใหญ่

นั่งรอสักพัก พยาบาลเดินมาบอก ห้องพร้อมแล้ว แต่พยาบาลวอร์ดยังไม่ว่างมารับ

เริ่มหงุดหงิด คิดว่าต้องไปกินแซนด์วิชให้ได้แล้ว!

นั่งกินอยู่ พยาบาลก็บอก เรียกเวรเปลให้แล้วค่ะ เดี๋ยวมา

พวกเรากินเสร็จ เปลก็มาพอดี

เข้าห้องไป คืนละห้าพัน วิวทะเล แต่ไม่มีผ้าเช็ดตัวให้ 

พยาบาลพาตัวทิมไปล้างจมูก พร้อมเก็บน้ำมูกไปตรวจ RSV

เสียงทิมร้องโหยหวนน่าสงสารมาก

อิแม่ก็หงุดหงิดอีก RSV กรูก็มั่นใจว่าลูกไม่ได้เป็นเหมือนกัน!

จากนั้นก็ให้ยา พ่นยากันตามแผนการรักษา

อิพ่ออิแม่นั่งแกร่วกันอยู่ในห้องผู้ป่วยจนคุณตามา

เอาเสบียงมาส่ง

คุณตาซื้อเบียร์มาด้วยสี่ขวด!

แล้วผู้ใหญ่สามคนก็รินเบียร์ชนแก้วกันราวกับอยู่ในงานปาร์ตี้!

แต่ไม่ใช่หรอก มันเครียดน่ะ ต้องหาทางแก้เครียด

หลังจากนั้นอิแม่กับคุณตาก็กลับบ้านมาเก็บของเตรียมไปนอนเฝ้า

อิแม่กลับไปนอนเฝ้าด้วย นอนเบียดกันกับอิพ่อบนเตียงคนเฝ้า

เตรียมเสื้อผ้ามาสำหรับสองคืน เผื่อยืดเยื้อ

หลับๆ ตื่นๆ นึกว่าเช้าแล้ว ที่ไหนได้เพิ่งตีสอง

ตื่นมาเพราะพยาบาลพ่นยาให้ทิมแล้วทิมตื่น

แล้วก็นอนไม่หลับ แถมได้ยินใครไม่รู้ดูละครทีวีน้ำเน่าเสียงดังมาก 

ตอนตีสองเนี่ยนะ!

เสียงนางร้ายกรีดร้องทรมานแก้วหูมาก

ห้องเราตรงข้ามกับเคานเตอร์พยาบาลของวอร์ดเลย

เดี๊ยนก็เลยคิดว่า ต้องเป็นนังพยาบาลแอบดูทีวีแน่ๆ

กำลังคิดว่าจะออกจากห้องไปด่า

แต่ก็คิดว่าช่างเหอะ!

ตอนเช้าหมอมาฟังปอดทิมแล้วก็บอกว่ากลับบ้านได้

พร้อมยาเพียบ

เดี๊ยนมองเคานเตอร์พยาบาล อืม ไม่มีทีวีนี่หว่า

แล้วใครกัน ดูทีวีเมื่อคืนนี้??

ข้างห้องเหรอวะ แต่ทิศทางมันมาจากทางเคาน์เตอร์พยาบาลชัดๆ!

อ้อ เมื่อคืนฝันร้ายด้วย ฝันว่าฉลามจะมากัด ฝันร้ายบ้าๆ บอๆ

เช้าพรุ่งนี้ ต้องลุ้นว่าทิมจะได้ไป รร ไหม

ถ้าไม่ไอแล้วก็อยากให้ไป

เพราะถ้าทิมไม่ไป หลุยส์ก็อาจจะไม่ยอมไปบ้าง

แต่ต้องตื่นแต่เช้า เผือเวลา nebulizer (นานมาก)

แล้วอยากไปเช้ากว่าปกติ เพื่อคุยกับครูเรื่องสารก่อภูมิแพ้ใน รร

คราวนี้เริ่มที่ รร ชัดๆ

จะกว่าแอร์ก็ไม่น่าใช่ ไม่งั้นคงเป็นตั้งแต่วันแรกแล้วหรือเปล่า

เพิ่งมาเป็นวันพฤหัส ไม่รู้เพราะโปรเจ็คท์อะไร >.<

เหนื่อยใจเจงๆ

 

 

เย้ พี่น้ำหวานมาเขียนไดแล้ว
ว่าแต่พี่น้ำหวานย้ายไปอยู่เมืองไทยแล้วเหรอคะ
ขอให้น้องทิมหายเร็วๆนะคะ ยังไงก็ลงรูปน้องทิมน้องหลุยส์บ้างนะคะ คิดถึงค่ะ
001134
2 ก.ย. 2556 เวลา 08:50 น.
เครียดมากๆเลยเวลาลูกไม่สบาย เข้าใจเลยล่ะ ยิ่งทิมต้องแอดมิดด้วย
หวังว่าจะหาสาเหตุได้นะว่ามาจากไหน สงสารทิมจังเลยอ่ะ เป็นภูมิแพ้เหมือนผักหวานเลย สิ่งหนึ่งที่ดีใจตอนลูกมาอยู่นี่คือหายจากภูมิแพ้นี่แหละ พอเค้าสุขภาพแข็งแรง อารมณ์ต่างกันลิบจากอยู่เมืองไทย เข้าใจทิมเลยล่ะ
หวังว่าทิมโตขึ้นจะแข็งแรงขึ้นนะ
เป็นกำลังใจให้น้ำหวานด้วยจ้า
001108
2 ก.ย. 2556 เวลา 10:07 น.
ดีใจได้อ่านไดพี่น้ำหวานเต็มๆ

ขอให้ทิมแข็งแรงๆนะครับ
002737
2 ก.ย. 2556 เวลา 12:20 น.
พี่ นว มาเขียนไดเต็มๆแบบนี้ แอบดีใจนะเนี้ย^^

ขอให้พี่ทิมแข็งแรงๆในเร็ววันนะฮับ

คุณแม่สู้ๆด้วยจ้า
001890
2 ก.ย. 2556 เวลา 20:03 น.
ดีใจค่ะที่มาเขียน อยากเห็นรูปทิมกับหลุยส์ว่าโตไปถึงไหนแล้ว วันก่อนเข้าเฟสแต่ก็จำชื่อเฟสพี่น้ำหวานไม่ได้ คิดถึงน้องๆค่ะ พี่ทิมหายไวๆนะครับ
005282
5 ก.ย. 2556 เวลา 03:42 น.
BION I'm impesserd! Cool post!
Sheren
19 ก.ย. 2556 เวลา 09:50 น.
Hey, good to find soemnoe who agrees with me. GMTA.
Divielle
19 ก.ย. 2556 เวลา 14:10 น.
Pleasing you should think of soenihtmg like that
Joan
21 ก.ย. 2556 เวลา 15:43 น.
Umm, are you really just giving this info out for nonghti?
Ted
21 ก.ย. 2556 เวลา 18:28 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic